صنعت بسته بندی یک بخش صنعت نور معمولی است که با سود ناخالص بالا ، گردش سریع ، موجودی کم و درجه بالایی از عدم استاندارد سازی مشخص می شود. با این حال ، صنعت بسته بندی چینی مدتهاست که با سود شرکتهای بالادست و پایین دست فشرده شده است. به ویژه ، با اجرای سیاست های مختلف داخلی محدود ، سطح سود صنعت بیشتر فشرده شده است. برای زنده ماندن در میان این چالش ها ، شرکت های بسته بندی باید برای اطمینان از پیشرفت سالم ، تبدیل و به روزرسانی ، تقویت بازار ، کنترل هزینه و پیشرفت تکنولوژیکی را تغییر داده و به روز کنند. در این مقاله وضعیت توسعه فعلی و نقاط درد صنعت بسته بندی از منظر زنجیره صنعتی مورد بررسی قرار گرفته است و سه نقطه تأمل را بر اساس وضعیت فعلی و درک نویسنده از صنعت بسته بندی ارائه می دهد.
1. توسعه زنجیره صنعت بسته بندی
از منظر زنجیره صنعت بسته بندی، صنایع بالادستی عمدتاً از مواد بسته بندی و تجهیزات بسته بندی تشکیل شده است. در حال حاضر، محدودیت‌ها در مواد و تجهیزات، عوامل اصلی محدودکننده توسعه صنعت بسته‌بندی چین به سمت تولید بالا هستند. صنعت میان جریان شامل مرحله تولید بسته بندی است که به صنایع مختلف بسته بندی تقسیم می شود. به دلیل فشارهای هزینه ای، بخش تولید بسته بندی از توزیع صنعتی پراکنده به عملیات متمرکزتر و مقیاس پذیرتر تبدیل شده است. بخش پایین دستی در درجه اول شامل کاربرد و طراحی بسته بندی است، با کاربردهای بسته بندی که صنایع متعددی با استانداردها و سیستم های مختلف را در بر می گیرد. طراحی بسته بندی در سال های اخیر به سرعت توسعه یافته است که به دلیل تغییرات شتابان در تقاضای مصرف کننده هدایت می شود و به یکی از روش های اصلی افزایش رقابت برند تبدیل شده است.
شکل 1: نمودار زنجیره صنعت بسته بندی
2. نقاط درد در صنعت بسته بندی چینی
صنعت بسته بندی یک صنعت نور معمولی است که با سود ناخالص بالا ، گردش سریع و موجودی کم مشخص می شود ، اما با عدم استاندارد سازی قابل توجهی. با رشد این صنعت ، "نقاط درد" برای مشاغل به طور فزاینده ای برجسته شده است ، از جمله ظرفیت بیش از حد ، شرایط طولانی پرداخت مشتری ، بی نظمی در بازار ، سود پایین و فناوری اطلاعات ضعیف. صنعت بسته بندی میانی به دلیل غلظت کم آن تحت فشار افزایش تقاضای کاربرد پایین دست بوده است. این امر منجر به نیاز شرکت ها برای خرید مداوم تجهیزات و مواد جدید برای پاسخگویی به این خواسته ها شده است. این صنعت مدتهاست که با فشارهای بالادست و پایین دست فشرده شده است و با افزایش هزینه مواد اولیه و کار ، شرکت های بسته بندی با مشکلات عملیاتی رو به رشد هستند.
شکل 2: نمودار سیستم تأمین صنعت بسته بندی
(1) پیوندهای محدود صنعت ، محتوای فناوری پایین و قدرت چانه زنی کم
در حال حاضر ، صنعت بسته بندی در ساختار بازار "صنعت بزرگ ، بسیاری از شرکت های کوچک" با ارتباطات نسبتاً کمی بین صنایع مختلف باقی مانده است. در نتیجه ، این صنعت تلاش می کند تا یک سیستم ارتباطی مشترک ، چند فاکتور ، چند حزبی ایجاد کند که امکان اشتراک گذاری ظرفیت ، نوآوری مشترک و موارد مشابه را فراهم می کند. این عدم هم افزایی منجر به قدرت چانه زنی ضعیف ، حاشیه سود پایین و رقابت ضعیف صنعت می شود که به نوبه خود باعث کاهش تمایل به توسعه فناوری ها و تجهیزات جدید می شود. صنعت کلی با چالش هایی در خودآزمایی روبرو است و منجر به رقابت کم صنعت می شود.
(2) زنجیره تامین ناپایدار، سطح پایین دیجیتالی شدن
از طرف بازار ، بیشتر شرکتهای کوچک و متوسط (SME) از طریق معامله گران ، کارگزاران یا قراردادهای فرعی سفارشاتی را به دست می آورند. این شرکت های بسته بندی به طور کلی فاقد قابلیت های تجاری هستند و سیستم های اطلاعاتی آنها توسعه نیافته و منجر به زنجیره های مدیریتی طولانی می شوند. سفارشات این شرکت ها غالباً از طریق لایه های واسطه ها منعقد می شوند و در نتیجه حجم سفارش ناپایدار ، سود کم محصول و کمبود تجهیزات تولیدی انجام می شود. عدم تعادل به ترتیب توزیع منجر به ظرفیت بیش از حد می شود.
از طرف عرضه ، SME ها معمولاً فقط یک پیوند واحد را در زنجیره صنعتی کلی پوشش می دهند ، که پاسخ به تغییرات در بخش های بالادست و پایین دست طولانی و کند است. این امر منجر به گردش مالی کند صنعت ، راندمان تولید پایین ، سطح پایین دیجیتالی شدن و جداسازی اطلاعات می شود و این امر باعث می شود که این شرکت ها توسط رقبا فشرده شوند و سود آنها را بیشتر فشرده می کنند.
(3) سیستم بازیافت زباله های بسته بندی ناقص، افزایش هزینه های مواد خام
با افزایش تجارت الکترونیکی ، زباله های بسته بندی به یک نگرانی مهم زیست محیطی تبدیل شده است. با این حال ، سیستم بازیافت سبز در صنعت بسته بندی هنوز توسعه نیافته است. براساس داده های مؤسسه تحقیقاتی Qingdao در کالج چاپ پکن ، میزان بازیافت کلی زباله های بسته بندی چین کمتر از 20 ٪ است. نرخ بازیافت پایین مواد اولیه نسبتاً ارزان را برای صنعت بسته بندی فراهم می کند و در نتیجه پیشرفت آهسته به سمت مواد سبزتر و تخریب پذیر است. به ویژه تحت سیاست هایی مانند "ممنوعیت پلاستیک" ، این بیشتر حاشیه سود صنعت بسته بندی را تحت فشار قرار داده و بسیاری از شرکت های کوچک و متوسط (SME) را از بازار خارج می کند.
3. بازتاب در مورد توسعه صنعت بسته بندی
صنعت بسته بندی وارد دوره تنظیم ساختاری شده است. برای یک صنعت بسته بندی منطقه ای ، درک ضرورت و پایداری بخش بسته بندی ضروری است. یک زنجیره صنعتی به خوبی توسعه یافته با رقابت و انعطاف پذیری قوی می تواند کل صنعت را به سمت یک مسیر برندسازی و توسعه با کیفیت بالا سوق دهد.
(1) تسریع در ادغام منابع صنعت
از آنجا که صنعت بسته بندی به سرعت توسعه می یابد ، فشارهای هزینه و سود به طور مداوم SME ها را از بازار خارج می کند. این صنعت به سرعت در حال ادغام منابع خواهد بود و اتوماسیون یا نیمه اتوماتیک در تولید و تولید گسترده تر می شود. در این رفتار خود به خودی بازار ، دولت های محلی باید به طور فعال شرکتهای بزرگ منطقه ای را برای رشد قوی تر ، تقویت نظارت بر محیط زیست و تسریع در خروج و بازسازی شرکت های کوچک و پراکنده ، هدایت کنند و از منابع صنعت استفاده مؤثر کنند. علاوه بر این ، باید تلاش شود تا ادغام عمودی در بخش های بالادست و پایین دست ترویج شود ، زیرا تمایل شرکت ها برای نوآوری مشترک خود به خودی و نوآوری پروژه نسبتاً کم است. دولت می تواند پروژه های محور نوآوری را برای تسریع در ادغام بخش های زنجیره صنعتی ، تقویت توسعه صنعتی منطقه ای ، پرورش شرکت های پیشرو و تقویت رقابت صنعت تسهیل کند.
(2) هدایت دیجیتالی کردن زنجیره تامین
با جهانی سازی و بومی سازی مشاغل ، زنجیره های عرضه شرکت ها طولانی تر شده است. برای رقابت در بازار ، شرکت ها باید یک سیستم زنجیره تأمین چابک و پاسخگو بین ادارات داخلی و شرکا ایجاد کنند. برای شرکت های بسته بندی ، برای دستیابی به تحول دیجیتالی ، یک بستر جامع زنجیره تأمین برای هماهنگی و ادغام کلیه فعالیت ها در زنجیره تأمین ، پوشش بهینه سازی تولید و اتصال جریان اطلاعات ، جریان سرمایه و جریان محصول ضروری است.
برای شرکت های کوچک و متوسط در صنعت بسته بندی، که اغلب از طریق واسطه ها یا قراردادهای فرعی کسب و کار خود را به دست می آورند، تمرکز کافی روی بازار وجود ندارد. دولت ها می توانند بازار را با معرفی پلتفرم های اینترنتی شخص ثالث، ترویج «پذیرش ابری» صنایع بسته بندی منطقه ای، بهبود جریان اطلاعات و کمک به تولیدکنندگان در تعامل با بازارهای پایین دستی هدایت کنند. در عین حال، دولت باید از صندوق های صنعتی استفاده کند، وجوه اجتماعی را جذب کند، و توسعه لیزینگ مالی، تامین مالی زنجیره تامین و سایر بخش ها را برای کمک به حل مسائل تامین مالی تسریع بخشد.
(3) ایجاد یک محیط نوآوری سالم در صنعت
با وجود سیاست هایی مانند "ممنوعیت پلاستیک" ، "سفارشات محدودیت پلاستیک" و "ممنوعیت زباله" ، صنعت بسته بندی در حال تحول قابل توجهی به سمت پایداری است. این بخش در استفاده از مواد تخریب پذیر ، مواد عملکردی و تجهیزات سطح بالا با چالش هایی روبرو است که بخش اعظم آن به واردات متکی است. علاوه بر این ، این صنعت در برابر فشارهای بالادست بسیار آسیب پذیر است و روند جایگزینی داخلی مواد و تجهیزات مهم را تسریع می کند.
نوآوری در حوزه های کلیدی فناوری: دولت ها باید همکاری با مؤسسات تحقیقاتی داخلی را تقویت کنند ، پشتیبانی از سیاست و یارانه برای نوآوری های مهم فن آوری ، تمرکز بر جذب استعداد و متخصصان کلیدی و برگزاری مسابقات منظم نوآوری در صنعت برای تقویت نوآوری های منطقه ای و بهبود توانایی های کلی را فراهم کنند.
توسعه سیستم های بازیافت سبز در شهرها: دولت های محلی باید به تدریج بازار بازیافت زباله های شهری را باز کنند، بر استفاده از مواد زیست تخریب پذیر تمرکز کنند و با شرکت های بسته بندی برای کشف مدل های بازیافت جدید و شیوه های توسعه پایدار همکاری کنند.
تشویق ادغام بسته بندی با سایر بخش ها: دولت ها باید به طور فعال ادغام صنعت بسته بندی را با الکترونیک ، فرهنگ ، طراحی و سایر بخش ها تشویق کنند. این امر باعث تسریع در ارتباط و همکاری بین صنایع ، تقویت انواع جدید شرکتهای بسته بندی و بهبود سطح ارزش صنایع بسته بندی منطقه ای می شود.
